Nasi przyjaciele
Jan Peszek
Urodził się 13 lutego 1944 roku. Jest aktorem teatralnym, filmowym i telewizyjnym, reżyserem oraz pedagogiem PWST w Krakowie.
Debiutował w 1966 roku w KARIERZE ARTURO UI Bertolta Brechta wystawionej w Teatrze Polskim we Wrocławiu. We wrocławskim teatrze grał 9 sezonów u reżyserów tak wybitnych, jak Jerzy Krasowski, Krystyna Skuszanka,, Bohdan Korzeniewski, czy Henryk Tomaszewski.
Z Wrocławia przeniósł się Peszek do Teatru Nowego w Łodzi, gdzie występował w inscenizacjach tworzonych przez Kazimierza Dejmka, Antoniego Słonimskiego, Friedricha Dürrenmatta. Jednak młodego aktora ukształtował nie Dejmek ani Krasowski, lecz dramatopisarz i kompozytor Bogusław Schaeffer. Dzięki impulsowi ze strony Schaeffera Peszek zaczął eksperymentować, szukać nowych form aktorskiego wyrazu. Tym samym rozpoczął tworzenie indywidualnego języka scenicznego, nieco groteskowego, unikającego nadmiernej psychologizacji
i sprawdzającego się doskonale w dramatach współczesnych - zwłaszcza Gombrowicza, Mrożka cz y Różewicza.
Lata 90. i przełom nowego stulecia to najdojrzalszy okres w karierze Peszka. Aktor występuje u Krystiana Lupy, Jerzego Jarockiego, Andrzeja Wajdy, Jerzego Grzegorzewskiego. Angażują go także młodzi reżyserzy Zbigniew Brzoza, Mariusz Treliński i Grzegorz Jarzyna. Tworzy autorskie spektakle w kraju i za granicą, m.in.
w Japonii, gdzie powstaje spektakl według SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ Bruno Schulza, przyjęty z zachwytem przez japońską publiczność.
O swym małżeństwie, życiu, miłości i pragnieniach przeczytasz w wywiadzie
z Teresą i Janem Peszkami w Głosie Karmelu nr 3(15) Maj-Czerwiec 2007
Andrzej Cichoń 
Dyrektor Zespołu Szkół nr 1 im. św. Rafała Kalinowskiego
w Krakowie. Bez przesady można go nazwać przyjacielem św. Rafała Kalinowskiego i jednym z lepszych znawców jego życia. Andrzej Cichoń jest jednym z inicjatorów obrania św. Rafała patronem szkoły. W udzielonym naszemu pismu wywiadzie, opowiedział jak do tego doszło:
"Patrona dla szkoły szukaliśmy dość długo. Szkoła bez imienia jest jakby pusta. Patron ma być niejako wychowawcą młodzieży. Dobry patron przekazuje piękne wartości, które można ukazywać młodym. Najpierw myśleliśmy, iż odpowiednim kandydatem jest Ernest Malinowski, którego "podsunęła" nam Elżbieta Dzikowska, inżynierowie, ojciec - Roman Podoski i syn - Jan Podoski, pierwszy dyrektor kolei Wiktor Kolosvary. Trwały dyskusje z młodzieżą, z rodzicami, z gronem pedagogicznym. Doszliśmy do wniosku, że to jeszcze nie to. Po jakimś czasie spotkałem się z ks. prałatem Janem Czyrkiem, proboszczem parafii św. Floriana i duszpasterzem kolejarzy. Siedząc przy herbatce, snuliśmy refleksję na temat patrona dla naszej szkoły. Wymyśliliśmy sobie, że żył niegdyś zakonnik związany w jakiś sposób z koleją, inżynier. Zaczęliśmy głębiej wchodzić w życiorys tego tajemniczego zakonnika. Okazało się, że to wspaniała postać, idealna na wzór dla młodego człowieka. Im bardziej zagłębialiśmy się w jego życiorys, tym bardziej nasz zachwyt rósł. Stwierdziliśmy wówczas: on albo nikt".
Cały wywiad można przeczytać w Głosie Karmelu nr 6(18) Listopad-Grudzień 2007
Zobacz także: http://www.tk.krakow.pl/index1.htm
bp Guy Gaucher OCD
Francuski karmelita bosy i przyjaciel św. Teresy z Lisieux, biskup pomocniczy w diecezji Bayeux-Lisieux. Jego droga do sakry biskupiej była dość nietypowa. Najpierw był księdzem diecezjalnym, duszpasterzem paryskich środowisk akademickich, w końcu karmelitą bosym i wykładowcą teologii w seminarium w Orleanie. Od 1968 r. pracował nad krytycznym wydaniem wszystkich pism św. Teresy z Lisieux. Jest autorem książki pt. "La passion de Therese" (1971), wstrząsającego opisu ostatnich miesięcy życia Teresy.
W 1981 r. otrzymał sakrę biskupią. Był zaangażowany
w sprawę przyznania św. Teresie tytułu Doktora Kościoła. Krakowską prowincję Karmelitów Bosych odwiedził w 2005 roku, by przywitać w Polsce relikwie Świętej z Lisieux, rozpoczynające kilkumiesięczną peregrynację po kraju.
Brat Moris Maurin
Urodził się 1928 roku w Paryżu. W wieku 23 lat nawrócił się podczas pielgrzymki do Chartres. Wkrótce potem wstąpił do Trapistów, jednakże zachwycony duchowością Małych Braci
w roku 1953 rozpoczął u nich postulat i nowicjat. Pierwsze lata swego wspólnotowego życia spędził na Saharze
i w Maroku. Później odbył studia teologiczno-filozoficzne
w Tuluzie. Po zakończeniu studiów pełnił różne odpowiedzialne funkcje we wspólnocie. 25 lat temu, jak sam mówi, przypadkiem trafił do Polski. Obecnie mieszka
w Izabelinie koło Warszawy.
Michałowska Danuta
Polska aktorka, deklamatorka, reżyserka, pedagog. Występowała 1941-1953 i 1957-1961 w konspiracyjnym Teatrze Rapsodycznym M. Kotlarczyka. Po jego likwidacji (1953) pracowała w Starym Teatrze. Po reaktywowaniu Teatru Rapsodycznego powróciła do tego zespołu, a po powtórnej jego likwidacji (1961) pracowała w PWST (od 1980 profesor, 1981-1984 rektor). 1961 założyła Teatr Jednego Aktora, 1979 - jednoosobowy teatr religijny.
Ewa Uryga
Urodziła się w Bytomiu i już od najmłodszych lat śpiewała. Brała udział w wielu programach telewizyjnych - "Studio debiutów"; nagraniach radiowych z orkiestrą Jerzego Miliana w Katowicach, a także koncertowała. Studiowała
w Akademii Muzycznej w Katowicach na Wydziale Jazzu
i Muzyki Rozrywkowej i w tym czasie rozpoczęła profesjonalną działalność artystyczną między innymi
w Teatrze Rozrywki w Chorzowie. Zdobyła mnóstwo prestiżowych nagród, śpiewała na wielu scenach w Polsce
i na świecie, nagrała kilka płyt. Należy do Świeckiego Karmelu, dzieli się swą wiarą życiem i śpiewem, który - jak sama podkreśla - jest darem od Stwórcy i pojawiającą się co jakiś czas chęć zejścia z estrady ucisza świadomością, iż Bożych talentów zakopywać nie wolno.
W 2005 roku skomponowała muzykę do przygotowywanego z okazji peregrynacji relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus hymnu "Z ufnością i miłością". Hymn znalazł się na płycie pod tym samym tytułem. Można na niej także usłyszeć głos Ewy Urygi. Zobacz także: http://www.ewauryga.art.pl/
Izabela Drobotowicz-Orkisz
Absolwentka Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST. Uczennica Ewy Lassek, Jerzego Treli i Jerzego Jarockiego.
W latach 1983 - 95 grała na scenach Teatru Wybrzeże
w Gdańsku i Teatru Atelier w Sopocie. Najważniejsze role: Felice w "Pułapce" Różewicza, Alina w "Balladynie" Słowackiego, Klara w "Ślubach Panieńskich" Fredry, Bianka
w "Poskromieniu złośnicy" Szekspira , Liza Drozdow i Maria Szatow w "Biesach" Dostojewskiego, Hrabina Emilia
w "Sztukmistrzu z Lublina" oraz Jadzia w "Wilkach" Singera.
Z ról filmowych: Bronka w "Dziewczętach z Nowolipek" i "Rajskiej jabłoni" w reż. Barbara Sass. Od początku lat dziewięćdziesiątych prowadzi autorskie kursy w tematyce pracy głosem i wizerunku osobistego. W 1994 roku rozstała się z teatrem etatowym i powróciła z rodziną do Krakowa. Swój autorski monodram "Zamieszkać z Tobą" wg "Dziejów duszy" św. Teresy od Dzieciątka Jezus zagrała prawie 200 razy w Polsce i w Europie. W 2001 r., wraz z Jackiem Lecznarem, założyła Teatr Hagiograf im. Św. Teresy z Lisieux. Misterium na dwa głosy "Millenium" rozpoczęło działalność teatru i jest drugim autorskim spektaklem I.D.-Orkisz. Następne przedsięwzięcie to "Nie lękajcie się" - dokonywane w oprawie plastycznej i muzycznej przypomnienie nauczania Jana Pawła II. Teatr włącza do repertuaru kolejne spektakle, np.: "Modlitwa Celtów", "Tryptyk Rzymski", "Dulcissima", a także szereg programów hagiograficznych. Izabela Drobotowicz-Orkisz jest autorką i realizatorką czterodniowego projektu Krakowskie Oczekiwanie - W hołdzie Dziełu i Osobie Ojca Świętego Jana Pawła II, zrealizowanego w sierpniu 2002 r. oraz 4,5 godz. modlitewno-artystycznego czuwania pt. Wyobraźnia Miłosierdzia zrealizowanego na Rynku Gł. w Krakowie
w Państwowym Muzeum Auschwitz-Birkenau. Izabela Drobotowicz-Orkisz jest również autorką i producentem różnych projektów audio, wśród nich warto wymienić następujące: "Modlitwa Celtów", "Zamieszkać z Tobą" oraz "Ogród duszy" (są to wersje studyjne). Gdańszczanka z urodzenia, Krakowianka z wyboru. Szczęśliwa żona i mama trojga dzieci. Ma w życiu trzy pasje: teatr, psychologię, hagiografię. Teatr i psychologia to dla niej nierozłączna całość. Hagiografia zaś, daje możliwość poznania życiorysów ludzi niezwykłych. Ludzi, którzy doświadczyli wielkiej przemiany, a tacy bohaterowie są przecież podstawą wielkich dramatów.
Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.
Czasopismo | Redakcja | Przyjaciele | Dystrybucja | Współpraca | Kontakt | Linki Strona główna | Wstecz | Do góry
Copyright © 2007 by Głos Karmelu, projekt i wykonanie serwisu: Indecity