"Miłość i utożsamienie z cierpiącym Chrystusem uczyniły z niej zakonnicę solidarną z cierpieniami wielu, szczególnie neapolitańczyków, którzy w tamtym czasie przeżywali czas wielkiego upadku moralnego, społecznego i religijnego".

"Zapisała się w historii miasta jako matka, przyjaciółka i siostra, która w swym życiu do końca i bezkompromisowo odczytała na nowo przesłanie św. Pawła o mądrości Krzyża. Jej świadectwo także dziś niesie nadzieję, ponieważ uczyniła swoim cierpienie swoich rodaków i całego świata. Lubię patrzeć na nią, jako na matkę, siostrę i przyjaciółkę, która mimo życia za klauzurą pozostaje zawsze przy boku ludzi cierpiących czy przeżywających chwile załamania".
     Tak o nowej błogosławionej Karmelu Terezjańskiego, matce Marii Józefinie od Jezusa Ukrzyżowanego, mówił w dniu jej beatyfikacji o. Luigi Boriello, karmelita bosy. Beatyfikacja ta odbyła się 1 czerwca 2008 r. w katedrze w Neapolu, jej mieście rodzinnym. Uroczystościom, w imieniu Ojca Świętego Benedykta XVI, przewodniczył prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kard. José Saraiva Martins. Obecny był arcybiskup Neapolu - kard. Crescencio Sepe - oraz przełożony generalny karmelitów bosych, o. Alojzy Aróstegui Gamboa OCD. Współkoncelebrowali liczni karmelici bosi i inni kapłani, a świątynię i przyległy do niej plac wypełniło ponad 4 tys. wiernych. Obraz nowej błogosławionej, odsłonięty podczas liturgii beatyfikacyjnej, namalował o. Vincenzo Caiffa OCD, obecnie prowincjał neapolitańskiej prowincji karmelitów bosych.
     Postać i duchowe przesłanie bł. Marii Józefiny wpisują się opatrznościowo w tematykę obecnego numeru Głosu Karmelu, dedykowanego zagadnieniu świętości i grzeszności Kościoła, tj. ludu Bożego - jak rozumiemy Kościół w myśl definicji danej nam przez soborową konstytucję Lumen gentium. Całe swoje życie Błogosławiona spędziła w środowisku swego rodzinnego miasta - Neapolu, który w pierwszej połowie XX wieku, tj. w okresie, w którym przyszło jej pielgrzymować do domu Ojca, przeżywał szczególne rozluźnienie moralne, spowodowane biedą materialną jego mieszkańców za czasów dyktatorskich rządów Mussoliniego, premiera Italii w latach 1922-1943. W tym grzesznym otoczeniu, obejmując swymi ramionami Krzyż Chrystusa, płynęła niejako pod prąd. Stała się ewangelicznym znakiem sprzeciwu; rozsiewając wokół siebie chrześcijańską miłość i miłosierdzie, osiągnęła pełnię doskonałości.
     Urodziła się w Neapolu 18 lutego 1894 r., w rodzinie szlacheckiej, w której otrzymała religijne wychowanie i przyjęła sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego. Nosiła rodowe nazwisko Catanea, a na chrzcie otrzymała imię Józefina. Wyróżniała się szczególną pobożnością i hojnością wobec bliźnich. Dnia 10 marca 1918 udała się do powstającego klasztoru karmelitanek bosych w neapolitańskiej dzielnicy Ponti Rossi, w którym przebywała jej starsza siostra Antonietta. Miała zamiar przeżyć tam nowennę przed uroczystością św. Józefa. Zachwyciło ją jednak życie karmelitanek bosych, zatem nie wróciła już do domu rodzinnego, lecz współuczestniczyła w dziele fundacji klasztoru. Gdy oblekła habit karmelitański i rozpoczęła nowicjat zakonny, otrzymała też nowe imię: siostra Maria Józefina od Jezusa Ukrzyżowanego. Doświadczyła w swym życiu szczególnej obecności krzyża, poprzez różnorakie choroby, które znosiła z heroizmem. Wiele lat, z powodu bólów kręgosłupa, spędziła na wózku inwalidzkim. Przeżywane cierpienia nazywała "wspaniałym darem Boga". Dnia 29 września 1945 r.została wybrana przeoryszą. Bez reszty poświęciła się nie tylko swym siostrom w powołaniu karmelitańskim, ale także potrzebującym i najbardziej opuszczonym, otwierając dla nich podwoje klasztoru. Jak już wspomnieliśmy, był to czas kończącej się drugiej wojny światowej i odbudowy demokracji we Włoszech po dyktaturze faszystowskiej, która spowodowała wielkie zubożenie społeczeństwa i w konsekwencji upadek moralności.
     Wyczerpana chorobą i trudami wielkiego zaangażowania na rzecz bliźnich
m. Maria Józefina zmarła jako przeorysza 14 marca 1948 r. Świętość jej życia spowodowała, że 5 kwietnia 1976 r. rozpoczęto w Neapolu proces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej i w 1984 r. jego akta przekazano Stolicy Apostolskiej. Heroiczność cnót m. Marii Józefiny stwierdził specjalnym dekretem z 3 stycznia 1987 r. Ojciec Święty Jan Paweł II. Natomiast 17 grudnia 2007 r. Benedykt XVI zatwierdził cud do jej beatyfikacji, który dotyczył uzdrowienia za przyczyną Służebnicy Bożej dwumiesięcznego dziecka, Franciszka Natale, ze stanu nieprzytomności spowodowanego zatruciem.
     Mieszkańcy Neapolu wspominają nową błogosławioną jako siostrę, przyjaciółkę i matkę, która mimo życia klauzurowego była blisko ludzi najbardziej potrzebujących. Kościół klasztorny, w którym spoczywają jej relikwie, jakkolwiek położony w odosobnieniu na jednym z neapolitańskich wzgórz "ai Ponti Rossi", jest bardzo licznie nawiedzany; wierni proszą o łaski za jej przyczyną.